Budując własny dom nalezy rozwiązać problem powstajacych w nim scieków. Przeciętny mieszkaniec domu produkuje około 160 litrów ścieków na dobę. Jeżeli rodzina liczy 6 osób, jest to prawie 1 m3 dziennie. Gdy w pobliżu jest sieć kanalizacyjna sprawa ogranicza się do wykonania odpowiedniego przyłącza. Jednak tereny podmiejskie i wiejskie najczęściej pozbawione są sieci kanalizacyjnej, wtedy problem ścieków należy rozwiązać we własnym zakresie. Sposób zagospodarowania ścieków jako odpadów szkodliwych powinien być określony w pozwoleniu na budowę. Są dwie zasadnicze możliwości radzenia sobie ze ściekami. Można je gromadzić w zbiornikach bezodpływowych tzw. szambach lub oczyszczać je w małych oczyszczalniach indywidualnych lub większych oczyszczalniach zbiorowych, np. w ramach kilku domków lub nawet całego osiedla. Wybór odpowiedniego rozwiązania będzie uzalezniony od wielu uwarunkowań. Oczyszczalnie wszelkiego typu, małe czy duże, wymagają zezwolenia z Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Rejonowego - np. z Urzędu Gminy. konieczne jest wykonanie badań gruntowo-wodnych, które będą rzutowały na wybór oczyszczalni. Projekt i wykonanie oczyszczalni najlepiej powieżyć wyspecjalizowanej firmie.

Wielu inwestorów rezygnuje z POŚ i wybierają szambo jako rozwiązanie tańsze. Szambo wymaga jednak częstego wywożenia ścieków, czasem nawet co dwa tygodnie. a koszty tej usługi wynoszą od 50 zł do 200 zł. Wykonane szambo musi zapewnić całkowitą szczelność by nie zanieczyścić środowiska. Wybór szamba ma również sens gdy na danym terenie w bliskiej przyszłości planowana jest budowa sieci kanalizacyjnej. Warto też wiedzieć, że niektóre szamba, np. trzykomorowe można w przyszłości przerobić na prostą oczyszczalnię.

Gdy jest możliwość urządzenia POŚ to mamy do wyboru wiele rozwiązań. Są takie, które wymagają sporo nakładów finansowych. fachowej obsługi i specjalistycznych urządzeń oczyszczających. Są też systemy stosunkowo niedrogie, które można wykonać samodzielnie.
Przydomowa oczyszczalnia ma szereg zalet:
a) oczyszczone ścieki nie zanieczyszczają wód gruntowych;
b) można nimi zasilić ogrodowe oczko wodne, podlewać rośliny itd.;
c) oczyszczone ścieki mogą być rozsączane do gruntu;
d) w pobliżu dobrze zaprojektowanej i wykonanej oczyszczalni nie wyczuwa się przykrych zapachów, nie jest więc uciązliwa dla otoczenia;
e) koszty eksploatacji ograniczają się najczęściej do wywozu osadów ściekowych co 2-3 lata i zakupu mieszanki bakteryjnej;
f) koszt budowy prostej oczyszczalni zwraca się po kilku latach w stosunku do kosztu eksploatacji szamba.

Budowa prostej oczyszczalni ścieków:

Osadniki gnilne - są to zbiorniki składające się z jednej, dwóch lub trzech komór. Wykonane są najczęściej z betonu, prefabrykatów żelbetowych lub tworzyw sztucznych. W osadniku następuje spowolnienie przepływu ścieków, przez co cięższe, stałe zanieczyszczenia opadają na dno tworząc osad. Warstwa osadu pod wpływem bakterii beztlenowych ulega rozkładowi i staje się mniej toksyczna. Przy usuwaniu osadu, co wykonuje się stosunkowo rzadko, nalezy pozostawić jego część aby bakterie mogły się rozmnażać zapewniając prawidłowe funkcjonowanie osadnika. Na powierzchni gromadzi się kożuch składający się z lekkich zawiesin i tłuszczów, który przez fermentację związków organicznych zamienia się w składniki rozpuszczalne w wodzie. W celu zintensyfikowania procesów biologicznych stosuje się specjalne biopreparaty. Osadniki w zalezności od konkretnego systemu oraz swojej konstrukcji w różnym stopniu oczyszczają ścieki. Z niektórych odprowadzano jest mocno oczyszczona woda, która jest nastepnie rozsączana w gruncie za pomocą systemu drenów, w innych, o prostszej budowie, ścieki są dodatkowo doczyszczane w filtrach piaskowych lub gruntowo - roślinnych.  

Drenaż rozszączający - składa się z systemów drenów, które układa się około 60 cm pod powierzchnią terenu. Dreny stanowią preforowane rury z tworzywa sztucznego o średnicy około 110 mm. Łączna długość rur drenarskich nie może być mniejsza niż 15 m bieżących na jednego mieszkańca. System drenażu rozsączającego można stosować gdy grunt jest przepuszczalny, a poziom wody gruntowej jest niższy niż 150 cm od ułożonych drenów. W przypadku występowania gruntu nieprzepuszczalnego, mając zezwolenie i wyznaczone miejsce na odprowadzanie oczyszczonych ścieków stosuje się systemy filtracyjne.

Obowiązujące przepisy:
Zbiorniki na nieczystości ciekłe oraz doły ustępów nieskanalizowanych powinny mieć dno i ściany nieprzepuszczalne, szczelne przykrycie z zamykanym otworem do usuwania nieczystości oraz odpowietrzenie wyprowadzone minimum 0,5m ponad poziom terenu. Odległość pokrywy i wylotów wentylacyjnych ze zbiorników na nieczystości ciekłe, dołów powinna wynosić co najmniej: 5m od okien idrzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, 2m od granicy działki sąsiedniej, drogi, ulicy lub ciągu pieszego. Dopuszcza się sytuowanie krytych zbiorników na nieczystości ciekłe oraz dołów ustępowych na granicy działek, gdy będą przylegać do tego samego urządzeń na działce sąsiedniej lub co najmniej 1 m od granicy, pod warunkiem zachowania 30 metrowej odległości od studni.